(recensie...)
-Verplichte Kost
-Vind Ze Maar
-Eiland Top 5
-KVDB
-Klinkt Als...
Ice 67
CD, Suburban, 2004
Lange tijd geleden bezocht ik een uitverkocht concert van Porcupine Tree in Uden. In hun voorprogramma speelde The Use Of Ashes, een bandje uit Nijmegen waarvan ik nog nooit had gehoord, maar hun muziek was zo magisch en psychedelisch dat ik ter plekke een erg dure gelimiteerde dubbel LP kocht. Het was een mengeling van folky, dromerige liedjes à la oude Pink Floyd, pure Electronische Muziek (met oude, analoge synthesizers en zelfs een mellotron) en electrische gitaren, bij tijd en wijle voortgestuwd door een dampende en stampende drumcomputer.
Later bleek dat deze tweemansband, bestaande uit Maarten Scherrenburg en Peter van Vliet, in een vorig leven als Mekanik Kommando ook al drie langspeelplaten had gemaakt met een vergelijkbaar muzikaal idioom. Door de jaren heen heb ik ze gevolgd, en na The Castle Of Fair Welcome (1988), The Use Of Ashes (1990 - een japanse heruitgave van de vorige plaat met bonustracks) Firetree (1996) en Albion Moonlight (1998) werd het geduld van de fans danig op de proef gesteld. De release van hun nieuwe album (toen nog Ice geheten) werd in 2001 al aangekondigd, maar het bleek een geplaagd project te zijn. Talloze malen waren er onverklaarbare rampen (falende apparatuur, verdwenen computerbestanden, vallende luidsprekers). Maar uiteindelijk bleek het wachten meer dan de moeite waard, want in oktober 2004 was daar dan Ice 67.
En al bij de eerste draaibeurt bleek dat de muziek van The Use Of Ashes duidelijk was opgeschoven in de richting die al op Albion Moonlight was ingeslagen: wat meer gitaar-georiënteerde psychedelische Krautrock. Denk aan Neu! en Can, maar ook aan oude Kraftwerk en Tangerine Dream. Vooruit dan, nog een paar referenties: Nick Drake en Syd Barrett vanwege de zang en de teksten. Dit alles is aaneen gesmeed tot een zeer herkenbaar eigen geluid. De negen dromerige tracks worden gekenmerkt door een diep en gelaagd geluid, vol prachtige melodieuze en technische vondsten, de "motorik"-achtige drumpatronen, en de enigszins vlakke, steeds zwaar electronisch vervormde ijle zang van Peter van Vliet. De opnamekwaliteit is voorbeeldig, en met een speelduur van 44 minuten en 44 seconden is er duidelijk gekozen voor kwaliteit boven kwantiteit. Dat neemt niet weg dat twintig extra minuten van hetzelfde nivo wat mij betreft best had gemogen. Maar kennelijk dwingt de charmant-eigenzinnige houding van The Use Of Ashes tot een afgerond geheel dat bij gelegenheid ook best nog eens op vinyl zou kunnen verschijnen.
Gelukkig is er ten langen leste een grotere independent platenmaatschappij gevonden, waardoor deze CD aanmerkelijk gemakkelijker te verkrijgen is dan de voorgaande. Liefhebbers van de hierboven genoemde artiesten wil ik van harte aanraden deze CD een kans te geven, maar ook andere liefhebbers van electronische muziek moeten zich niet laten afschrikken door het wat grotere aandeel gitaar op deze plaat. Want The Use Of Ashes blijkt eens te meer één van de best bewaarde muzikale geheimen van Nederland te zijn.
Informatie: www.crazydiamond.nl/useofashes
Makz
Terug naar Verplichte Kost
©2006 Listening Principles