(Ook wij spuwen af en toe onze gal...)
Op 20 en 21 april 2007 wordt de derde achtereenvolgende editie van het toch wel legendarische Roadburn Festival in het Tilburgse 013 gehouden. De organisatie heeft de programmering echter behoorlijk aangepast.
Eigenlijk had ik het halverwege de vorige editie al besloten: Volgend jaar weer! Ik stond heerlijk te spacen in de grote zaal van 013, en vond alles wel best. Want waar vind je op het Europese vasteland tegenwoordig nog een festival dat voor ongeveer éénderde volledig uit spacerock bestaat?
Toch begon tijdens de langverwachte finale een klein maar duidelijk verstaanbaar stemmetje in mijn achterhoofd te roepen dat het wel een erg heavy set was die Hawkwind neerzette. Toegegeven, ze speelden retestrak (zeker als je bedenkt hoe ongelooflijk oud die mannen eigenlijk zijn, en hoe apestoned ze waarschijnlijk op het podium stonden), maar de Hawkwind die ik erg tof vind, met albums als In Search Of Space en It's The Business Of The Future To Be Dangerous, is afwisselender, dynamischer, meer freaked out.
Het massaal toegestroomde publiek had het echter goed naar zijn (en haar) zin, en achteraf bekeken ik eigenlijk ook wel.
Eerder die dag had ik met Marc en René het stoute plan opgevat om eens binnen de band te peilen hoe daar gedacht werd over deelname aan Roadburn. Want hoe je het ook wendt of keert, Listening Principles is van veel markten thuis en spacerock, dat kunnen we ook... Desnoods op de vrijdagavond, tijdens de pre-party. Maakte ons niks uit, als we er maar bij zouden kunnen zijn. Omdat een vriend van de band (de onvolprezen Bidi, die ook met zijn eigen band AstroSoniq grote successen viert) in nauw contact met de organisatie van Roadburn staat leek het ons handig om via hem uit te zoeken hoe groot onze kansen waren. Maar toen we hem te pakken hadden gekregen vertelde hij ons dat de organisatie het spacerock gebeuren eigenlijk wat meer naar de achtergrond had geschoven. Het zou een festival gaan worden met verhoudingsgewijs weer wat meer "heavy" bands, met als headliner het Amerikaanse Neurosis.
Mijn eerste gedachte was: Waren ze door de voorraad spacerockbands heen of zo?
Naar aanleiding van de eerste versie van dit commentaar heb ik contact gehad met Walter, de organisator van Roadburn, en die heeft gelukkig e.e.a. voor mij in perspectief gezet. Na een paar zéér vooraanstaande spacerockgoden was de rek er inderdaad een beetje uit. Want welke bands kun je vinden die die optredens nog gaan overtreffen? Vandaar dat er voor de komende editie(s) weer eens uit het vaatje met zware metalen wordt getapt, omdat in de psychedelische metalhoek dezer dagen juist erg veel leuke dingen ontstaan.
Daarnaast zijn er toch weer een paar interessante bands gevonden die meer in de heavy Krautrock richting gaan. Het lijkt er dus op dat er toch voldoende te spacen zal zijn komend jaar. Mijn voornemen om maar eens niet te gaan is mij dus uit handen geslagen. Waarvoor dank.
Het lijkt er dus op dat mijn vrees dat de commerciële knieval die de gehele muziekbusiness de laatste jaren in toenemende mate kenmerkt ook was doorgedrongen tot in de burelen van de Roadburn organisatie op een te vlot getrokken conclusie gebaseerd was.
Dat neemt niet weg dat ik mijn teleurstelling over het ontbreken van grote namen uit de "waere Spacerock" niet kan en wil verbergen, en de hoop uitspreek dat de organisatie in de toekomst toch weer met verrassingen zal komen.
Ondertussen is mij ook duidelijk geworden dat de organisatie van Roadburn een non-profit karakter heeft. Mijn eerdere opmerkingen over het vullen van de eigen schatkist waren dan ook onterecht. Mijn ook hier te snel getrokken conclusie was gebaseerd op mijn groeiende afkeer ten opzichte van de commerciële festivals, die geen enkel risico meer nemen in hun programmering, om maar een zo breed (en zo jong) mogelijk publiek aan te spreken.
Makz, begin november 2006
Terug naar de nieuwspagina
©2006 Listening Principles